- سوال: آیا نمی توان گفت آنان که برای نامی اشتباه گریه می کنند، شخص را هم (شخصیت و دلیل نیکویی) به اشتباه می گیرند.... و آنان که توان شناخت شخص را ندارند چگونه می توانند چنان صیقل یابند که خدایشان را بشناسند...
*پاسخ:بسیار احتمال دارد که شخص هم اشتباه گرفته شود اما دو نکته در اینجا هست
۱- برای ایشان صفتهایی در نظر می گیرند و آنها را مورد توجه قرار می دهند و این برجسته ترین یادآوری عاشوراست حال با اسم حسین یا سیدالشهدا یا اباعبدالله ( بنابراین مراسم بزرگداشت امام حسین یعنی بزرگداشت نیکویی)
۲- این اشکال همیشه وجود دارد که درمورد شخصی که غایب است شخصیتی ساخته شود که مطابق اصل نیست!
بنابراین صیقل یافتن نیز همانطور که پیشاپیش گفته شد یعنی خدایی شدن ( متخلق به اخلاق الله)
- سوال: آنگاه که سنجشی برای درک درست نیست، چگونه می توان واسطح فیض الهی بود...؟
حال که ادراک انسانها اینقدر نسبی است آیا واسطح فیض الهی می تواند درک درستی از فیض الهی داشته باشد؟؟... شما کدامین آیینه خواهید شد که درست و صحیح باشد؟؟ محدب، مقعر، تخت؟؟ با کدامین معیار خود را می سنجید؟؟...
*پاسخ:اگر منظور درک نیکویی است که به نظر می رسد در این مورد یک درک نسبتا( با تاکید بر نسبتا)مشترک در انسانها وجود دارد بنابراین برای عموم انسانها قابل درک خواهد بود اما واسطه فیض الهی قطعا درک درستی از فیض الهی دارد و معیار سنجش افراد است و هموست که در صیقلی کردن آیینه به کمک آینه داران می آید.
- سوال:شاید آیینه ات اشتباه است که همه را دیو و دد می بینی... یا مولانا
*پاسخ: ابتدا چند بیت از مولانا ی آورم تا منظور وی(احتمالا) بازتر شود:
در دست هر کی هست ز خوبی قراضههاست / آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت / شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همیگشت گرد شهر/ کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت مینشود جستهایم ما / گفت آنک یافت مینشود آنم آرزوست
پنهان ز دیدهها و همه دیدهها از اوست / آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست
یک دست جام باده و یک دست جعد یار / رقصی چنین میانه میدانم آرزوست
گرچه سوال، نقل قول مولانا از شیخ دیشبی است ولی او نیز موافق با آنست
مراد مولانا در این شعر انسان کامل است که در جستجوی اوست و دیو و دد یعنی همان آینه های زنگار بسته که تصویرهای نا مناسب ارائه می دهند
متاسفانه تعدا انسانهای کامل خیلی کم است!
