مدتی است که ذهنم مشغول مرور این قضیه است
داشته ها یا نداشته ها
ما معمولا متوجه "نداشته" هایمان هستیم یعنی همیشه به آنچه نداریم فکر می کنم و در آروزی کسب آن چیز هستیم و اغلب فکر می کنیم بدون آن نمی توانیم زندگی خوبی داشته باشیم
از طرفی چیزهای کسب شده نیز به سرعت به فراموشی سپرده شده و "داشته ها" ی قبلی نیز قبلا فراموش شده اند
همین حرف را جناب سعدی به این صورت بیان کرده :
قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید
به عنوان مثال تا بیماری برایمان رخ ندهد نمی فهمیم که سلامت چه داشته بزرگ و پر بهایی است
به لحظاتی فکر کنید که کمی سردرد یا دندان درد داشته اید
حال نکته ای که به ذهن من رسیده این است
تا موقعی که دنبال "نداشته" هایمان هستیم دارایی خود را خوب ارزیابی نمی کنیم و به دنبال کسب چیزهایی هستیم تا دارایی هایمان را افزایش بدهیم و این روش عادت ما شده و تا آخر عمر به همین منوال خواهدبود تا آنکه در پایان جستجو، دست ما خالی تر از همیشه باشد.یعنی اگر ما دستان پر خود را الان نبینیم چه بسا که پر بودن آن را هرگز نبینیم!
اما اگر "داشته" هایمان را قدر بدانیم، متوجه خواهیم شد بسیار چیزهایی را که به دنبال آنیم تا بدست بیاوریم تا زندگی خوبی داشته باشیم، هم اکنون داریم. خوب است شروع کنیم به یادآوری آنچه که داریم و شکر گزاری آن و همین یعنی
از هم اکنون می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم
