عزیز رضایم
... راه حق عزیز و سایر عزیزان
منظور بحث در اینجا این بوده است که انسان ابتدا می بایست به ارزش وجودی خودش پی ببرد!
ابتدا بداند که هویج یا شلغم نیست! از خود بپرسد پس چیست؟
من کار ندارم که خدا چرا خلق کرد!!!! فعلا که ما هستیم.
می خوام بدونم حالا که اومدیم واسه چی اومدیم؟
چه نقشی داریم؟
بعدش بتونیم نقش خودمونو خوب اجرا کنیم.
***
با انسان است که جهان معنا پیدا می کند.
ما باید از انسان بودن خودمان نهایت لذت را ببریم.
انسان بودن فرصتی است باعث افتخار.
انسان خالق معنی در جهان است. کیست که از وجود آسمان و کهکشان لذت ببرد!
کیست که بتواند شجاعت را معنا کند؟
کیست که بتواند عشق را معنی کند؟
( توی پرانتز بگم: معنی کردن، یعنی خلق معنی، مثلا انسان شجاع، شجاعت را معنی می کند )
...
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم اسفند 1383ساعت 8:15 قبل از ظهر توسط وحید
|
