کسی که خودش خوشحال باشه و از شاد بودن بقیه شاد بشه
آدما
معمولا آنقدر به بتونن زندگی کنند موفق اند
ولی
معمولا آنقدر که می تونن شاد باشن نیستند
بازنده کسیه که ناشاده
و
برنده کسیه که شاده!!!!!!!!!!
به نظر من آدم تا خودش و دوست نداشته باشه نمی تونه کسی ( چیزی) رو دوست داشته باشه!
یا تا برای خودش ارزش قائل نباشه برای کسی (چیزی ) دیگه ارزش قائل نمیشه!
من فکر می کنم که این دو مورد یاد گرفتنیه که ما می بایست یاد بگیریم.می بایست تمرین کنیم تا یاد بگیریم...
که گفته اند :
" کار نیکو کردن از پر کردن است"
دوستی می گفت که چی ؟
یا اونایی که می ودونن چه کار کردن؟
تمام لحظات آدم باید بهترین لحظه باشه!!!
مطمئناُ تمام ذرات وجود مهم هستند، چون هستند!
نکته ای در اینجا هست، ما باید بتوانیم درک کنیم که بهترینیم!
نه در مقایسه با دیگران!!!
در رابطه با او که مارا آفرید.
هر انسانی که بخواهد بهترین باشد می تواند به شرطی که بپذیرد
که برای بهترین بودن آمده است،
که همین الان هم بهترین است!!!
انسان یا آدم یا بنی آدم یا بشر یا ...
آنچه از نظر آفرینش مهم بوده همین است که وجود دارد، انسان از اهداف آفرینش است.
او مهم که نه، بسیار مهم است و خلقت با او به کمال میرسد.
مقام انسانیت با انسان عجین است و آن هم همان روح الهی است که در او دمیده شده،
هیچ آدمیزادی بدون روح الهی نیست.
همه با کن فیکون ایجاد شدن اما انسان بعد از ایجادش از روح خدا درو دمیده شده!!
که تا آفریدت
به خود آفرین گفت
